Αν προσπαθήσεις να βγάλεις άκρη με όσα συμβαίνουν στην ελληνική πολιτική σκηνή τις τελευταίες εβδομάδες, το πιθανότερο είναι να πάθεις Αστικό Βραχυκύκλωμα. Μεταγραφές βουλευτών, κόμματα που γεννιούνται στα social media και δημοσκοπήσεις που θυμίζουν τρελά κύματα στο Αιγαίο. Τελικά, στην Ελλάδα δεν κάνουμε πολιτική ανάλυση, κάνουμε καφεμαντεία.
Από το καϊμάκι των υποσχέσεων στο κατακάθι της πραγματικότητας
Όπως ακριβώς στην ταινία «Η Καφετζού», έτσι και στην ελληνική Βουλή, οι υποσχέσεις μοιάζουν με το πλούσιο καϊμάκι του ελληνικού καφέ: Εντυπωσιακές στην αρχή, αλλά εξαφανίζονται με την πρώτη γουλιά. Τι μένει μετά; Ο ντελβές. Το κατακάθι της καθημερινότητας, η ακρίβεια που δεν λέει να κοπάσει και η αίσθηση ότι το πολιτικό σύστημα «βράζει» σε σιγανή φωτιά, χωρίς όμως να σερβίρει ποτέ το σωστό χαρμάνι.
Γιατί ο πολιτικός μας ντελβές είναι «τεταραγμένος»;
Κυματώδεις Δημοσκοπήσεις: Τα ποσοστά ανεβοκατεβαίνουν σαν το φλιτζάνι στα χέρια του Αυλωνίτη. Κανείς δεν ξέρει αν το «κύμα» θα βγάλει σε κυβερνητική ακτή ή σε ναυάγιο.
Θολό Μέλλον: Οι πολιτικοί αρχηγοί προσπαθούν να διαβάσουν το μέλλον μέσα από focus groups, αλλά ο ντελβές παραμένει πηχτός και αδιάβαστος.
Σουρεαλιστικές Συμμαχίες: Βλέπουμε πρόσωπα και κόμματα να ενώνονται με τη λογική του «ό,τι να ‘ναι», θυμίζοντας τις προβλέψεις της Γεωργίας Βασιλειάδου.
Το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι ότι δεν έχουμε πολιτική κατεύθυνση, είναι ότι έχουμε πολλούς «καφετζήδες» και λίγους «ψήστες». Όλοι θέλουν να μας πουν τη μοίρα μας, αλλά κανείς δεν ξέρει πώς να φτιάξει έναν καφέ που να μην μας βγαίνει ξινός στο τέλος του μήνα.
«Στο τέλος της ημέρας, η πολιτική στην Ελλάδα είναι σαν τον βαρύ γλυκό: Πολλή ζάχαρη για να αντέξεις την πίκρα, αλλά το κατακάθι σε περιμένει πάντα στο τέλος της διαδρομής.»
Μπορεί ο ντελβές να είναι τεταραγμένος, αλλά στο LivingInTheCity.gr επιμένουμε να κοιτάμε την ουσία πίσω από το θολό τοπίο. Μέχρι να βρεθεί κάποιος να καθαρίσει το φλιτζάνι της εξουσίας, εμείς θα παραμένουμε συντονισμένοι στις συχνότητες του Αστικού Βραχυκυκλώματος.
Αν κάποιος ήθελε να περιγράψει την πολιτική ζωή στην Ελλάδα με μια απλή εικόνα, ίσως δεν θα διάλεγε ούτε τη Βουλή ούτε κάποιο τηλεοπτικό πάνελ. Θα διάλεγε έναν παλιό μπρίκι ή, ακόμη καλύτερα, έναν ντελβέ γεμάτο ελληνικό καφέ. Γιατί η ελληνική πολιτική θυμίζει συχνά εκείνη τη στιγμή που ο καφές αρχίζει να φουσκώνει: τεταραγμένος, κυματώδης και έτοιμος να ξεχειλίσει.
Στην ελληνική δημόσια ζωή, οι εντάσεις ανεβαίνουν γρήγορα. Δηλώσεις, αντιπαραθέσεις, τηλεοπτικές εμφανίσεις και πολιτικές κόντρες δημιουργούν μια καθημερινότητα γεμάτη θόρυβο. Η πολιτική σκηνή μοιάζει πολλές φορές περισσότερο με καφενείο υψηλής έντασης παρά με χώρο ψύχραιμου διαλόγου.
Το ενδιαφέρον είναι ότι το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Η ελληνική πολιτική είχε πάντα μια ιδιαίτερη σχέση με το πάθος. Οι αντιπαραθέσεις είναι έντονες, οι χαρακτηρισμοί συχνά πικάντικοι και οι υποσχέσεις… αρωματικές, σαν τον φρέσκο ελληνικό καφέ που μόλις βγήκε από τη φωτιά.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, οι πολίτες παρακολουθούν πολλές φορές με μια μίξη απορίας και χιούμορ. Γιατί, ενώ τα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας –οικονομία, καθημερινότητα, θεσμοί– απαιτούν σοβαρότητα και σχέδιο, η δημόσια συζήτηση συχνά καταλήγει σε έναν διαγωνισμό εντυπώσεων.
Και όμως, μέσα στον «τεταραγμένο ντελβέ» της ελληνικής πολιτικής υπάρχει και μια αλήθεια: η κοινωνία παραμένει ζωντανή, ενεργή και απαιτητική. Οι πολίτες μπορεί να σχολιάζουν με σαρκασμό, αλλά δεν παύουν να παρακολουθούν και να κρίνουν. Η δημοκρατία, άλλωστε, δεν είναι ποτέ απόλυτα ήρεμη. Είναι συχνά θορυβώδης, αντιφατική και γεμάτη ένταση.
Το ζητούμενο είναι κάποια στιγμή ο καφές να σερβιριστεί χωρίς να έχει χυθεί ο μισός στο μάτι της κουζίνας. Δηλαδή, η πολιτική αντιπαράθεση να κρατήσει τη ζωντάνια της αλλά να αποκτήσει περισσότερη ουσία και λιγότερο αφρό.
Μέχρι τότε, ο ντελβές θα συνεχίσει να βράζει. Και οι πολίτες θα παρακολουθούν το θέαμα με μια μικρή δόση ανησυχίας αλλά και με εκείνη τη γνωστή ελληνική αίσθηση χιούμορ που μας βοηθά να αντέχουμε ακόμη και τις πιο… κυματώδεις πολιτικές στιγμές.
