Η Ελλάδα γερνάει, και αυτό δεν είναι πλέον μια στατιστική πρόβλεψη, αλλά η καθημερινή πραγματικότητα στους δρόμους των πόλεων μας. Το δημογραφικό ζήτημα εξελίσσεται στη μεγαλύτερη πρόκληση της δεκαετίας, όμως η ρίζα του προβλήματος δεν βρίσκεται στην έλλειψη επιθυμίας για οικογένεια, αλλά στην οικονομική εξίσωση που δεν βγαίνει.
Η Οικονομική Ασφυξία των Νέων
Για έναν νέο άνθρωπο στην Ελλάδα, η απόφαση να φέρει στον κόσμο ένα παιδί μοιάζει συχνά με «άλμα στο κενό». Με τον βασικό μισθό να παλεύει με τα ενοίκια των αστικών κέντρων και τον πληθωρισμό στα είδη πρώτης ανάγκης, το παιδί μετατρέπεται από φυσική εξέλιξη σε είδος πολυτελείας.
Στεγαστική Κρίση: Τα ενοίκια στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη απορροφούν συχνά πάνω από το 50% του εισοδήματος ενός νέου ζευγαριού.
Εργασιακή Ανασφάλεια: Η κουλτούρα των “dead-end jobs” και η δυσκολία ισορροπίας μεταξύ καριέρας και προσωπικής ζωής αποθαρρύνουν τις γυναίκες, που φοβούνται την περιθωριοποίηση από την αγορά εργασίας.
Το Κόστος της «Πρώτης Μέρας»: Από τις πάνες μέχρι τους παιδικούς σταθμούς, η ιδιωτική δαπάνη για την ανατροφή ενός παιδιού στην Ελλάδα είναι από τις υψηλότερες στην Ευρώπη.
Από την Επιβίωση στη Δημιουργία
Η υπογεννητικότητα δεν θα λυθεί με ευχολόγια. Απαιτείται μια ριζική αναδιάρθρωση της υποστήριξης των νέων γονέων: φορολογικά κίνητρα που να έχουν αντίκρισμα, πραγματική πρόσβαση σε δωρεάν δομές φροντίδας και, κυρίως, σταθερότητα.
Όσο το “Living in the City” σημαίνει “Survival in the City”, τα σχολεία μας θα συνεχίσουν να αδειάζουν.
